Lief vrouwtje uit het ver verleden
door de korvers wel gekend.
Als binding tussen vroeger en heden
kreeg jij een blijvend monument

Jouw beeld staat op de hoek van de straat
de straat waar jouw zoon ooit speelde.
Iedereen die je nu voorbijgaat
weet wel, jij kende geen weelde.

Als korversvrouw zorgde jij ijverig mee
dat er brood kwam op de plank.
Jij kende elke dag ook wel en wee,
maar jij was tevreden, goddank!

Stil gezeten op een houten kruk
met je handen in een oude kous gehuld,
trok jij telkens met een forse ruk
elke wis tussen de blanke ijzers door
dan klonk een helle "klatsj" in het oor.

Zo heeft ooit elke korverszoon
zijn moeder als 'struipster' gekend.
Het 'struipen' was een huiselijk vertoon
en dat was men in Stokkem gewend.

De kinderen staken ook een handje toe
er was niets anders te willen.
Eigen gemaakt speelgoed maakte hen blij,
zij vlochten een 'vleermuis' van de schillen

Zo een monument uit de kinderjaren
spreekt eens te meer nostalgisch aan.
Men weet dan weer wie zijn ouders waren
de herinnering aan hen zal nooit vergaan.